Category Archives: Ιστοριες Αθηναίκης τρελας

Kafrus Maximus II:Η επιστροφή των καμμένων

2 και 13 ,Παρασκευή ξημερώματα όλα βαίνουν όμορφα και ωραία , όταν ξαφνικά ένα τηλεφώνημα διαταράσσει την επαφή μου με την νιρβάνα (όχι εκείνη με τα κομμάτια σοκολάτας την άλλη) .

Μόνο δύο είδη ανθρώπων θα μπορούσαν να πάρουν τηλέφωνο στις 2 η ώρα και ο ένας είναι ήδη νεκρός ,οπότε απομένει μόνο ο pseutusmegistus . Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν εμφανώς ακατάλληλη δια ανηλίκους

Όσα θ�λατε να μάθετε για το ψάρεμα και ντρεπόσασταν να ρωτήσετε

αν και στο χωριό μου το λέμε ξεχέσιμο . Προσπάθησα να απαντήσω συγκαταβατικά στις απόψεις του και να τον καθησυχάσω ότι μέχρι να φέξει θα έχω γράψει κάτι .

το όπλο του εγκλήματος

Μετά απο ένα μισάωρο υβριστικών και απειλητικών εκφράσεων όπως μόνο ο pseutus , μπορεί να παράγει το τηλέφωνο έκλεισε . Και εγώ στεκόμουν εκεί να προσπαθώ να σκεφτώ τι εννοούσε με τις εκφράσεις : που να ναυαγήσεις σε ερημικό νησί και να έχεις μονάχα dvd του Σεφερλή, που να μπείς σε fame story . Ειλικρινά κανένα απο τα δύο προηγούμενα δεν με πείραξε ίσως επειδή ήταν εξαιρετικά σοφιστικέ και καλλιεργημένα για να τα καταλάβω. Ναι ο pseutus είναι καλλιεργημένος τύπος ,αφού στην χέστρα του έχει πάντα ένα αντίγραφο απο το βιβλίο του αλμπέρ καμύ “ο ξένος” (μην ρωτήσετε πώς το ξέρω) .Αυτό το οποίο με όχλησε όμως ήταν η έκφραση ότι είμαι τόσο φερέγγυος στις υποσχέσεις μου όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε προεκλογική εκστρατεία .

Εντάξει πρόεδρε ,τα παιδάκια είναι καλοψημ�να όπως θ�λατε

Έτσι κάθομαι αυτή την στιγμή μπροστά απο τον υπολογιστή μου και προσπαθώ να σκεφτώ κάτι για να γράψω . Το θέμα όμως είναι το τι να γράψω ,για ποιό πράγμα μπορώ να γράψω και να ενδιαφέρει τον οποιοδήποτε εκτός απο τον pseutus και τις μανάδες μας που διαβάζουν τα blogs απο την δουλειά (πώς νομίζετε ότι ανεβαίνει το blog count;) .

Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε πάντα κάτι αστείο μεγάλε

Είμαι 27 στα 28 ,με οικεία 1000 αστέρων χωρίς να υπολογίζω τους γαλαξίες και τα πλανητικά συστήματα , δίχως χρήματα πέρα απο 2 χιλιάρικα στην τσέπη 2,5 με τα ψιλά (εννοούμε σε τατζικιστανά δηνάρια έτσι μην παρεξηγιόμαστε) και η μοναδική σταθερή μου σχέση απο τότε που με θυμάμαι είναι με την φραπεδιέρα μου .Η οποία να σημειώσω ότι λειτουργεί με χειρωνακτική δύναμη ( όπως μου είχε πεί και ένας φιλόσοφος καφετζής ,άλλοι χτυπάνε μαλακία εγώ χτυπάω φραπέδες) .

Kafrus Maximus Meta Sovrakus

Οπότε τι απομένει να γράψω; Για την πολιτική κατάσταση στο Αζερμπαϊτζάν ή τις φυσικές επιπτώσεις του φαινομένου του θερμοκηπίου σαν να είναι το blog , ένα κακέκτυπο του cosmopolitan και εσείς οι 2 αναγνώστες μας ,χαζές απομιμήσεις της Bridget Jones ; Ή να γράψω και εγώ για άδικους χαμούς και αλμπάνηδες ; Απλά αρνούμε ,το να γράψω για τέτοια πράγματα είναι σαν να κάνουμε τηλεμαραθώνιο για την ανέγερση ενός νοσοκομείου ,απλά ηλίθιο γιατί δυιλίζουμε τον κώνωπα ,και τον ξάδελφο του τον μύγα, για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο .

Κώνωψ ο ενοχλητικός

Απο την άλλη μεριά ,όντας στο χαμηλότερο σημείο της αυτοπεποίθησης μου και απο την στιγμή που μάλλον θα έχει καταγράψει την συνομιλία μας και άρα μπορεί να με εκβιάσει ,θα γράψω κάτι πρίν να χαράξει το υπόσχομαι pseutus στο υπόσχομαι.

Υ.Γ Ορισμένες λέξεις έχουν μπεί σε bold μήπως και στραβωθεί κανένας αναγνώστης και κατευθυνθεί πρός τα εδώ ωθούμενος απο αυτές της λέξεις . -Λογοκρίθηκε απο την σύνταξη .

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ιστοριες Αθηναίκης τρελας

Johny ή Περιμένοντας για το πλούφ

“Όχι ,όχι δεν μπορεί να γίνεται αυτό σε μένα.όχι ,όχι ,θεέ μου, σε τι έχω φταίξει;” καθόταν εκεί διπλωμένος στην μέση κρατώντας της κοιλιά του.Τα εγκεφαλικά του μυνήγγια ήταν έτοιμα να σπάσουν . Τίποτα δεν θύμιζε τον Johny ,έμοιαζε περισσότερο με κάποιο εξωγήινο τέρας με αυτό το μπλε μαρέν χρώμα που είχε πάρει,παρά με επιτυχημένο στέλεχος πολυεθνικής . Προσπάθησε να βγάλει απο το πακέτο ένα τσιγάρο και να το βάλει στο στόμα του. Τα χείλη του είχαν σχεδόν αφυδατωθεί ,το τσιγάρο κόλλησε στο λιγοστό σάλιο που είχε απομείνει. Κρεμόταν εκεί σαν κουρασμένο πέος περιμένοντας την φωτιά . Προσπάθησε να βάλει όση δύναμη του απέμεινε για να ανάψει τον παλιό zippo .Προσπάθησε ξανά και ξανά ,αλλά μάταια , είδε το μαύρο σημάδι που έκανε το τσακμάκι στο δάχτυλο του και τα παράτησε .

Προσπαθούσε όλο και περισσότερο,όλο και περισσότερο αλλά τίποτα . Σαν κάποιος αόρατος συμπαντικός δικαστής να τον είχε καταδικάσει σε αυτή την αγωνία . “Μπορείς ,μπορείς μεγάλε να το ξεπεράσεις μ ακούς;Εδώ έχεις ξεπεράσει πολύ χειρότερες στιγμές θυμάσαι;” Εκείνη την στιγμή σαν όλη του η ζωή να πέρασε απο μπροστά του . Τα παιδικά του χρόνια στο Κερατσίνι, το πρώτο του πήδημα (την έλεγαν Ναστάζια ,κάπου στην Αθήνα), τα πρώτα του φιλιά (με την μικρή Μαιρούλα ,πίσω απο το σχολείο), η πρώτη του αγάπη και η πρώτη του δουλειά( 3 και 60 ακριβώς ούτε σέντσι παραπάνω) . Ναι είναι περίεργο σκέφτηκε ,το πώς εξελίσσεται η ζωή τελικά . Ο πόνος τον έκανε να σταματήσει να ονειροπολεί.

Προσπάθησε να σηκωθεί ,αλλά αισθανόταν σαν ο πόνος να είχε εξαπλωθεί σε όλο του το κορμί .Κοίταξε στον καθρέφτη απέναντι του , είδε ένα ωχρό πρόσωπο να τον κοιτάζει πίσω . Ένα πρόσωπο που δεν ήταν δικό του, όχι δεν μπορεί να είναι δικό του . Το μόνο που του θύμιζε τον εαυτό του ήταν εκείνη η επιμελημένα ατημέλητη φράντζα , ήταν κατάλευκος σαν ιαπωνικό πνεύμα απο κάποια κακιά b-movie.

“Ναι,μπορείς ,λίγο ακόμα ,λίγο ακόμα μονάχα, μπορείς να τα καταφέρεις ,ναι ,ναιιιιιιιιιι,επιτέλους” αισθάνθηκε να ξελαφρώνει.Ήταν σαν να πέταγε στα ουράνια ωσάν άλλος superman , με την μόνη διαφορά ότι δεν πέταγε φορώντας μπλέ τάνγκα σωβρακάκι έξω απο τα ρούχα του.Είχε βρεί την προσωπική του Sangri-La ,είχε επιτέλους χέσει.Αλλά το πλούφ ; Γιατί δεν ακούστηκε πλούφ;Πάντα ακούγεται ένα πλούφ.Είναι τόσο φυσικό όσο το σουβλάκι με τζατζίκι. Όσο όταν ανάβεις τσιγάρο περιμένοντας στην στάση, και έρχεται το λεωφορείο . Πάντα υπάρχει ένα πλούφ.

Σηκώθηκε και αφού σκουπίστηκε πρόχειρα ,σήκωσε το καπάκι της τουαλέτας .Έπιασε το βουρτσάκι ,και προσπάθησε να αναμοχλεύσει το νερό . Σε κάποια στιγμή αισθάνθηκε σαν να ακούμπησε κάτι . Προσπάθησε να αποτραβηχτεί τρομαγμένος , όταν κάτι σαν χέρι τον έπιασε και τον τράβηξε πρός τα μέσα . Μέσα στην λεκάνη ,αισθάνθηκε σαν τον ήρωα του Ντάννυ Μπόϊλ . Μόνο που όταν τον τράβαγε πρός τα μέσα εκείνο το περίεργο πλάσμα ,δεν έβλεπε καλειδοσκοπικές εικόνες ομορφιάς ,αλλά επιπλέοντα σκατά . Έκλεισε τα μάτια του ,λιποθύμησε . Όταν άνοιξε τα μάτια του ,αυτό που είδε δεν μπορούσε να περιγραφεί…………..

~~~~~~~~~~~~~~~~Συνεχίζεται~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Leave a comment

Filed under Ιστοριες Αθηναίκης τρελας

Ιστορίες Αθηναϊκής Τρέλλας: Μέρος 1ο -Ο Μπάμπης και το κωμοδίνο

Κύριε οδηγέ ,κύριε οδηγέ το πάτησα το κόμβιον και δεν σταματήσατε, κύριε οδηγέ ” επαναλάμβανε μονότονα η απομίμηση της Μπέμπα Μπλάνς με τα ξασμένα μαλλιά και την απαλά ενοχλητική φωνή. “Κύριε οδηγέ, σταματήστε, κύριε οδηγέ” συνέχιζε να επαναλαμβάνει ενώ ο οδηγός εκκώφευε χαρακτηριστικά.Εκκώφευε ,διότι γνώριζε ότι σε αυτή την ακύρηχτη μάχη είχε ήδη χάσει, ήταν μόνος απέναντι στο δεύτερο κεφάλι του Βεελζεβούλ απο τα δεξιά την περίφημη και μαχητική τρίτη ηλικία.

“Κύριε Οδηγ� ,Κύριε Οδηγ�”
Αμέσως η ηλικιωμένη κυρία βρήκε φανατικούς υποστηρικτές απο το επιβατικό κοινό. “Μα τι πράγματα είναι αυτά; Αυτά δεν συνέβεναν ποτέ επι εποχής Παπαδόπουλου ,η Ελλάδα είχε τάξης και ασφάλεια και οι δημόσιοι υπάλληλοι ήτο ευγενείς πρός τις ηλικιωμένες ” “Τα ξέχασες, βρέ τις εξορίες και το ρουφιάνεμα. Απο τον γείτονα, τον φίλο και συγγενή;” Η διαμάχη της Μπέμπα Μπλάνς είχε μετατραπεί σε ιδεολογική συζήτηση γύρω απο τον γύψο και την επταετία.Φάνταζε σαν Τιτανομαχία ,σαν μάχη ανάμεσα στον Θεό και τον Δαρβίνο με τον χαμένο να εξαφανίζεται για πάντα στον Λίμπο τον πλανήτη της λήθης .

Θεός Vs Δαρβίνος

Αυτές οι σκηνές έχουν μετατραπεί πλέον σε τόσο καθημερινές που αποτελούν κομμάτι της ρουτίνας μας ,μαζί με την πρωϊνή εφημερίδα και τα πρώτα τσιγάρα της ημέρας. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο αποφάσισα να χαμηλώσω το βλέμμα μου, καθότι είχα και την ατυχία να κάθομαι σε υπερυψωμένη θέση και μπορεί να με ενέπλεκαν και εμένα στα συλλογικά τους σύμπαντα όπου βασίλευαν η μνήμη και η λήθη.

Χαμηλώνοντας όμως το βλέμμα ,η ματιά μου έπεσε τυχαία σε ένα μύνημα που έγραφε η μπροστινή μου κοπέλα στο κινητό.Έγραφε και έσβυνε με την ταχύτητα του ήχου ,γρήγορα και αθόρυβα . “Μπάμπη ,έχω αφήσει ένα σημείωμα ,επάνω στο κωμοδίνο δίπλα απο το κρεββάτι .Διάβασε το ……. ” τελείες.

Αν υπάρχει κάτι που μισώ σε αυτόν τον κόσμο είναι οι τελείες,συνειρμικώς τέλειες ατελείς . Αν θέλεις να πείς κάτι απλά πές το μην αφήνεις την σιγή να μιλήσει για εσένα δεν πρόκειται να το κάνει. “μύνημα απεστάλη”. Έχει αφήσει μύνημα στο κωμοδίνο, Μπάμπη, κατάλαβες; Πρέπει να το διαβάσεις. Γιατί περιπλέκουν έτσι οι άνθρωποι τα πράγματα; Τι μπορεί να έγραφε εκείνο το περίφημο σημείωμα και ποιά θα ήταν η αντίδραση του Μπάμπη;
Το κινητό της άρχισε να χτυπάει με ένα ενοχλητικό trendy ήχο στο καντράν έγραφε μία λέξημόνο Μπάμπης. Μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις λένε οι Κινέζοι, μία λέξη ίσον χίλιες σκέψεις, λένε οι Κορεάτες, ε με κάποιο τρόπο έπρεπε να γεμίσουν εκείνα τα μαλακισμένα fortune cookies. “Ναι δεν μπορώ να μιλήσω τώρα ” ίσιες λέξεις μετρημένες, κοφτές σαν να δίνει παράγγελμα σε μπάντα .”Απλά διάβασε το σημείωμα, είμαι στο λεωφορείο”. Μα καλά τι σημαίνει αυτό το είμαι στο λεωφορείο;

Είμαστε σοβαροί, αφού τα λεωφορεία έπαψαν εδώ και καιρό να είναι Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, καθιστώντας τα πλέον Μέσα Μαζικής Ψυχανάλυσης . Εδώ βγάζουμε τα σώψυχα μας ,τους τσακωμούς μας και τους έρωτες μας. Μέσα απο ένα κινητό σε ένα λεωφορείο για να μας ακούσουν και οι 80 που είναι μέσα σαν ιαπωνικό τουριστικό λεωφορείο στιβαγμένοι. Σχολιάζουμε την επικαιρότητα, κατακεραυνώνουμε την αναλγησία των οδηγών που κατέβασε την Μπέμπα ένα στενό πιο κάτω. Ναι μπορεί να έχουν περάσει 20 λεπτά, αλλά εμείς ακόμα τα σχολιάζουμε.

Όταν λέω εμείς δεν εννοώ με τον πληθυντικό της ευγενείας ,της μαρίας ή οποιασδήποτε άλλης κυράτσας. Εννοώ EMEIΣ, μία συλλογική οντότητα που εκφράζεται μέσα απο τις απόψεις των ενός -δύο-τριών-ογδόντα που πετάγονται και κατακεραυνώνουν τα πάντα απο τον Ριβάλντο και τον Σόλιντ μέχρι τον Αλογοσκούφη και το ΛΑΦΚΑ.

Μίλα και μετά μην ανησυχείς εμείς εδώ είμαστε για να σε παρηγορήσουμε και εσένα. Άλλωστε δεν θα είσαι η μόνη και έχουμε συνηθίσει μέσα απο τα σπίτια μας κάθε μεσημέρι να ζούμε μέσα απο τις ζωές των άλλων.

Ξέρουμε τα πάντα για τους πάντες μας ενημερώνει η Χριστίνα και η Τατιάνα τι κάνει ο Χ τι αναψυκτικό πίνει η Ψ, για ποιό λόγο χώρισε η Κ – τελείως πληροφοριακά ,αγαπητέ μοναδικέ μου αναγνώστη όχι δεν έφταιγε εκείνο το γράμμα απο τον Παύλο. Μετά το μοναδικό που απομένει είναι να προσποιηθούμε ότι νοιαζόμαστε και να παρηγορήσουμε το “θύμα”.

Κουτσομπολεύειν Εστί Φιλοσοφείν

Συνεχίζεται :

Ιστορίες Αθηναϊκής Τρέλλας :Μέρος 2ο -Free Μπάμπης

Leave a comment

Filed under Ιστοριες Αθηναίκης τρελας