Category Archives: Για τα Λιονταρια

Omerta…

Πέσαμε από τα σύννεφα! αποκαλύφθηκε το «άβατο» σε όλο του το μεγαλείο και το κράτος εν κράτη που ονομάζεται χωριά του Μυλοπόταμου έγινε πλέον γνωστό σε όλη τη χώρα. Τα Ζωνιανά έγιναν ένα σκηνικό που θα έκανε τον γνήσιο σιτσελιάνο μαφιόζο να ντρέπεται και τον Coppola να θέλει γυρίσει τον “Σύντεκνο” ή αλλιώς τον Νονό Αλά Ελληνικά ή ακόμα καλύτερα Αλά Κρητικά.Ωραία και τώρα που ανακαλύψαμε την Αμερική τι κάνουμε;

Continue reading

Advertisements

2 Comments

Filed under Για τα Λιονταρια, Ειναι τρελοι αυτοι οι...

Πάρνηθα;… last year

 

Ήθελα να γράψω μερικές σκέψεις για την Πάρνηθα, αλλά ο paparazzi του contra με κάλυψε πλήρως.

Leave a comment

Filed under Για τα Λιονταρια

+Ευλόγησον+

Σίγουρα θα έχετε ακούσει για τη μήνυση κατά blogme.gr. Αν όχι καλύτερα να αρχίσετε να κοιτάζετε λίγο παραπάνω το τι παίζει στη βλογόσφαιρα έχει βουήξει ο τόπος εδώ και πολύ καιρό. Δεν βάζω συγκεκριμένα λινκς γιατί υπάρχουν άπειρα blogs που έχουν συζητήσεις πάνω στο θέμα και γιατί στη τελική δεν θα σας τα προσφέρα όλα στο πιάτο, ψάχτε την και λίγο 😛

Πηγαίντε κιόλας και μια βόλτα στο blog των ιπποτών του FunEL για περισσότερο ψάξιμο και ΩΡΕΣ γέλιου. Τα παλικάρια που το στήνουν είναι ΕΚ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΑ

Παραθέτω και το παρακάτω βίντεο (ένα από τα πολλά που έχουν)

Δείτε και αυτά τα δύο παιχνιδάκια ΕΔΩ και ΕΔΩ

ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΟΥ FUNEL οι κατακτημένοι από την Ελληνική υπεροχή ρωμαίοι λεγεωνάριοι σας χαιρετούν

1 Comment

Filed under Για τα Λιονταρια

Η μίρλια του homo urbanus

Σημερινό μας θέμα: Η γνωστή σε όλους μας αυτολύπηση. Χαρακτηριστικά της η ατελείωτη γκρίνια (αλλιώς η επονομαζόμενη και μίρλια, καταπώς τη λένε και στο χωριό μου στην Άνω Ραχούλα. Μόλις περάσεις το γιοφύρι της οικουμενικής –από τότε χτίζεται– στη δεύτερη στάνη στρίβεις δεξιά μέχρι να βρεις το μαύρο πρόβατο και να στρίψεις αριστερά), το μελαγχολικό στραβομουτσούνιασμα –έκφραση σχεδόν μόνιμη– και η all time classic ατάκα “Μα γιατί σε μένα;” με ένα ύφος σαν να είσαι ο σύγχρονος Σίσυφος .

Η σωστή απάντηση είναι διττή. Πέρα από το εξαιρετικά φιλοσοφημένο «Γιατί δεν μπήκες μέσα στο φλεγόμενο κτίριο να σώσεις το χελωνάκι και πληρώνεις αμαρτίες» αλλά «Και σε σένα». Κι όμως, όσες φορές τόλμησα να το πω σε κάποιον, έφαγα το βρισίδι της ζωής μου. “Δεν με καταλαβαίνεις, είσαι σκληρός, αναίσθητος, γαϊδούρι” και πάει λέγοντας. Κι ας προσπαθώ ο ταλαίπωρος να εξηγήσω πως η στάση μου δεν είναι θέμα αναισθησίας ή υπερβολικής κυνικότητας, αλλά συναισθηματικής λογικής, μιας και έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη φάση. Όμως είτε μιλάω στον τοίχο είτε στους απελπισμένους φίλους μου, ένα και το αυτό –για να μην πω ότι ακόμα κι ο τοίχος θα με άκουγε περισσότερο. Ειδικά μερικοί από αυτούς μου θυμίζουν τον πρωταγωνιστή ενός ανεκδότου. Μιλάει λοιπόν αυτό το ανέκδοτο για έναν τύπο ο οποίος κάθε μέρα παρακαλούσε τον θεό να τον κάνει να κερδίσει το λαχείο. Αυτό συνεχιζόταν για πολύ καιρό, ώσπου μια μέρα, ενώ διαμαρτυρόταν απελπισμένος στον θεό επειδή δεν είχε κερδίσει τίποτα, ακούστηκε μια φωνή από τον ουρανό “Μα επιτέλους, αγόρασε κι εσύ κανένα λαχείο!!!”

Δεν αντιλέγω, προβλήματα υπάρχουν γύρω μας και μάλιστα μπόλικα. Με όσα λέω τώρα δεν προσπαθώ να υποβαθμίσω τη βαρύτητά τους. Όμως τι μπορεί να βγαίνει με το να ζεις και να φέρεσαι σαν κατακαημένος; Θα εξαφανιστούν μήπως όσα σε βασανίζουν ή θα κερδίσεις το τζακ-ποτ του αργυρού μούσμουλου; Συμφωνώ, το ξέσπασμα και η αντίδραση δεν είναι αρνητικά πράγματα. Βοηθούν και ξαλαφρώνουν. Όμως κάποια στιγμή πρέπει να πάψεις να αντιδράς και να αρχίσεις να δρας, αν θέλεις να καταλήξεις κάπου επιθυμητά και όμορφα στη ζωή σου. Τουτέστιν, συν Αθηνά και χείρα κίνει, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Θα μπορούσα πολύ άνετα να φτιάξω το top-ten της μίρλιας (και μάλιστα στις πρώτες θέσεις θα φιγούραραν αρκετές δικές μου ατάκες), όμως επειδή έχω το ελάττωμα της φλυαρίας, θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος… ας περάσουμε σε πιο συγκεκριμένες καταστάσεις λοιπόν.

Ατάκα number one: “Είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί του κι αυτός δεν ανταποκρίνεται/ έχει άλλη σχέση/ δεν το ξέρει”

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή λοιπόν και ας εξετάσουμε μία μία τις περιπτώσεις:

1. Δεν ανταποκρίνεται.

Σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι απλά. Μαζεύεις δόντια φιδιού, κοκκαλάκια νυχτερίδας και άλλα συστατικά τα οποία δεν θα αναφέρω εδώ. Τα βράζεις και αλείφεσαι με αυτά και πας και χορεύεις γυμνή στην Πλατεία Ομονοίας. Εντάξει, αυτός μπορεί να μην ανταποκρίνεται, να δεις όμως πόσοι άλλοι θα ανταποκριθούν σε μία γυμνή που χορεύει μες την μέση της Ομόνοιας. Κακά τα ψέματα, η απόρριψη πονάει -και πονάει πολύ- όμως η κατάθλιψη και η άρνηση πονάει περισσότερο .

Σίγουρα είναι οδυνηρό να τρέφεις αισθήματα για κάποιον/α κι αυτά να πέφτουν στο κενό. Όμως, ξέρεις, δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Είναι ζήτημα ελεύθερης βούλησης. Αν δεν θέλει όσα είσαι κι όσα μπορείς να δώσεις, τότε ώρα του καλή κι αέρα στα πανιά του.. Η απόρριψη πονάει, το είπαμε, όμως δεν ισούται με αιώνια κατάθλιψη. Δηλαδή δεν έχεις τίποτα άλλο όμορφο στη ζωή σου; (πράγμα απολύτως αδύνατον) Ή μήπως μετράς την αξία σου με βάση την αποδοχή των άλλων; Για ξανασκέψου το.

2. Έχει άλλη σχέση.

Συγνώμη, και οι επαγγελματίες δολοφόνοι γιατί υπάρχουν;;; Κλέφτες θα γίνουνε οι άνθρωποι; Δόξα σοι ο Θεός τώρα με την είσοδο αλλοδαπών στη χώρα, από ότι μας έχει πληροφορήσει ο κύριος Καρατζαφέρης, έχει μειωθεί η ταρίφα. Απλά στην άλλη σχέση θα γίνει ένα μικρό ατύχημα και θα βρεθεί μαχαιρωμένη και πυροβολημένη με τσιμεντένια παπούτσια στον πάτο της λίμνης. Αυτός είναι η 2η αιτία θανάτου στην Ελλάδα μετά τις αυτοκτονίες με τουλουμπάκια. Οψόμεθα να αναφερθούμε σε μελλοντικό κείμενο γι’ αυτή την μάστιγα της κοινωνίας μας. Άσε δε που της κάνεις και χάρη, γιατί μόλις αναβρεθεί μπορεί να γίνει και τραγούδι όπως στην υπόθεση Χαροκόπου. Θα σκοτώνονται ποιος θα πρωτοπάρει τα δικαιώματα να το κάνει σειρά στην τηλεόραση. Με τον Μανουσάκη να περιγράφει άλλον έναν απαγορευμένο έρωτα. Θερμή παράκληση μην το κάνεις αν είναι Κρητικός-ια. Δεν βρίσκω μαύρο πουκάμισο να βάλω, τα αγόρασε όλα η παραγωγή .

Η δικαιολογία της “άλλης σχέσης” παίζει πολύ στις μέρες μας, όμως δεν παύει να είναι μόνο αυτό. Δικαιολογία. Τι άλλη σχέση και πράσινα άλογα;! Εδώ παντρεμένοι άνθρωποι 10 και 20 χρόνια παίρνουν διαζύγια όταν νιώθουν ότι το πράγμα δεν τραβάει και ότι θέλουν κάτι άλλο. Γιατί κι αυτό είναι καθαρά ζήτημα επιλογών. Αν ήθελε πραγματικά αυτός/η να είναι μαζί σου, πίστεψε με, θα το είχε ήδη κάνει. So simple.

3. Δεν το ξέρει.

Μην αγχώνεσαι, κάποια στιγμή γύρω στα 70 σου θα βρεις το θάρρος και θα του το αναφέρεις ώστε να πάτε και οι δύο μαζί χέρι χέρι στην κηδεία κάποιου συμφοιτητή σας. Μα είσαι σοβαρή; Τι περιμένεις, δεν έχεις διαβάσει το «Ημίν λέγω αμήν»; Ο Λιακό το έχει αναφέρει ρητά. Μέχρι το 2012 είναι ο,τι προλάβεις να κάνεις, μετά την έκατσες την βάρκα (για τηλέφωνα παραγγελίας παρακαλώ όπως αποτανθείτε στον PseutusMegistus, έχει ολόκληρη την σειρά και είναι πρόεδρος της Liako Fan Club). Προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις τράβα και πες το.

Σε θέλω, σε θέλω σε θέλω.

Είναι τόσο απλό. Μπορεί κι αυτός να υπάγεται στην ίδια κατηγορία –και που ξέρεις, κάποτε να θυμάστε αυτό το κείμενο και λέτε «Κρίμα που δεν φωνάξαμε το παλικάρι για παρανυφάκι στον γάμο». Μην αγχώνεσαι, η χυλόπιτα δεν είναι και τόσο ξινή, ειδικά αν βάλεις μέσα μισό pummaro και δύο κουταλιές ζάχαρη. Τρώγεται από γενεές Ελλήνων και Ελληνίδων στο πέρασμα των αιώνων. Από τον αντίζηλο του Μιμίκου και του Ερωτόκριτου μέχρι τον Μήτσο τον περιπτερά απέναντι. Χαλάρωσε και όλα θα έρθουν φυσικά .

Όταν προσπαθείς να πετύχεις κάτι τόσο μανιασμένα, το σαδιστικό ον που λέγεται σύμπαν στα φέρνει όλα ανάποδα. Ξέχνα τις μαλακίες που έλεγε ο Κούνελος, το θέμα δεν είναι να θέλεις κάτι πάρα πολύ, το θέμα είναι να μπορείς να το διεκδικήσεις. Με νύχια, δόντια και οπλές πάλεψε, όμως μην ξεχνάς και τα υπόλοιπα. Το να προσπαθείς να αποκτήσεις σχέση και να αδιαφορείς για όλα τα άλλα θα σε οδηγήσει αργά αλλά σταθερά στην παράνοια, με εκατοντάδες γάτες και ένα motel “Psycho”. Δες έξω από το παράθυρο, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδάνε, τα ελαφάκια ελαφίζουν, δες, είναι σαν γαμημένη ταινία του Disney, το μόνο που λείπει είναι η κακιά μάγισσα και οι 7 νάνοι. Το να κάθεσαι και να μεμψιμοιρείς απλά δε σου αξίζει. Ξέρω εγώ τι σου αξίζει; Ένας τυχαίος παπαράκος μπροστά από μία οθόνη και ένα γεμάτο στάχτη πληκτρολόγιο; Όχι δεν ξέρω, όμως οι φίλοι και οι φίλες σου που θα πάρεις για να βγείτε έξω για φαί, ποτό, cinema, ξέρουν. Σήκωσε το ακουστικό, πάρε ένα τηλέφωνο (και δύο και τρία, δεν παίζει πρόβλημα) και θα δείξουμε εμείς στο κωλο-σύμπαν που νόμιζε ότι μπορεί να ρίξει τη διάθεση μας.

Ατάκα number two: “Πως είμαι έτσι, δεν βλέπομαι, δεν κάνω αυτά που θέλω, δεν μου αρέσει ο τρόπος που ζω κλπ κτλ”

Πώς είμαι έτσι;

Είσαι πολύ καλύτερα από πολλούς και πολύ χειρότερα από ορισμένους. Δεν μπορώ να καταλάβω, είσαι πεσμένη γιατί ακριβώς; Επειδή δεν είσαι το πρότυπο του ανορεξικού πλακί μοντέλου που πλασάρουν τα Μέσα Μαζικής Σχιζοφρένειας; Συγγνώμη, αλλά εσύ φταις γι’ αυτό. Έχεις δύο επιλογές: η μία είναι να σταματήσεις να τρως για 2 μήνες και να καταντήσεις σαν τον πίνακα «Το ναυάγιο της μέδουσας», ή να γίνεις μετανάστης στην Αιθιοπία ώστε να χάσεις τα κιλά. Ο άλλος τρόπος είναι απλά να το αποδεχτείς. Μάθε να χαίρεσαι τα ελαττώματα σου. Απλά βγες, μάθε, ξεφύλλισε το βιβλίο της ζωής και μάθε τα μυστικά της γης. Όπως λέει και ένα τραγούδι, για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς πρέπει πρώτα τον εαυτό σου να αποδεχτείς. Μην ξεχνάς, μια ιντιφάντα είναι η ζωή, ένας πόλεμος ανάμεσα στην χαρά και την θλίψη, τον πόνο και την ευτυχία .

Μετά έρχονται τα ΑΝ, δύο γράμματα από τα πιο ενοχλητικά της ελληνικής αλφαβήτου.

Με τα «αν…» το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χτίζεις παλάτια στην θάλασσα δίπλα στην φουσκοθαλασσιά. Αν γινόταν εκείνο και μετά το άλλο και κατόπιν το τρίτο… περίμενε, περίμενε. Κάτσε και γράψε όλα αυτά τα «αν…», σ’ ένα χαρτί, σ’ ένα blog, δεν έχει σημασία, απλά κάτσε και γράψτα. Μετά στείλτα στον Spielberg. Έχει να κάνει αξιόλογη ταινία από το «Στενές Επαφές 3ου Τύπου» και του πάει του άτιμου η επιστημονική φαντασία. Γιατί όλα αυτά τα «αν…» κάνουν και γαμώ τα σενάρια. Αν το κάνει ο Spielberg ταινία θα έχεις και λεφτά και δόξα και όλα θα είναι ωραία στο ροζ κάστρο παρέα με τα Μικρά μου Πόνυ® και τον Πρίγκιπα με το άσπρο άλογο.

Υπάρχουν κι άλλα ζόρια. Λεφτά που ποτέ δεν φτάνουν, αρρώστιες που δεν παίρνουν θεραπεία, οικογένειες σε άσχημη κατάσταση και πάει λέγοντας. Εκεί είναι που πρέπει να κοιτάς ψηλά. Και δεν θα πω πολλά, όχι μόνο γιατί ήδη έχω φλυαρήσει αρκετά, αλλά γιατί όταν μπαίνεις σ’ ένα τέτοιο λούκι βλέπεις και μόνος σου ότι αν υποκύψεις στη μιζέρια κι απλά κλαις όλη μέρα, η ζωή θα σε πάρει σβάρνα. Δυστυχώς όμως πολλοί από μας (βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα) μαθαίνουμε τι παει να πει αυτό μοναχά όταν οι πραγματικές δυσκολίες μας χτυπήσουν την πόρτα. Ναι, τσούζει, αλλά έτσι είναι.

Είναι πολύ πιο εύκολο το να βυθίζεσαι σε μια γκρίνια χωρίς τέλος από το να αντιμετωπίσεις όλα όσα σε στεναχωρούν. Όπως και είναι ευκολότερο να μένεις στο έδαφος όταν πέφτεις από το να ξανασηκώνεσαι, όσο κι αν πονάς. Αλλά να σου πω ένα μυστικό; Η ζωή θέλει κότσια. Ή αν το προτιμάς πιο χύμα, θέλει κι αυτό το ανατομικό προνόμιο των αρσενικών. Άλλα πράγματα είναι πιο απλά, άλλα πιο σύνθετα, πιο εύκολα, πιο δύσκολα, ένα όμως είναι το βασικό: τίποτα δεν χαρίζεται. Και βλέπω εμένα, εσένα, τα άτομα γύρω μου να λυγίζουν με την πρώτη αναποδιά, να ψάχνουν μια γωνίτσα να χωθούν και να θρηνήσουν αντί να σηκωθούν και να συνεχίσουν. Υπάρχει νόημα σε αυτό; Σπαταλάμε τις ώρες μας σκεπτόμενοι όσα δεν έχουμε κι έτσι χάνουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε αυτά που ήδη έχουμε… που αρχίζουμε να τα εκτιμάμε μόνο όταν κινδυνέψουν να χαθούν κι αυτά. Κι έρχεται στο μυαλό μου ένα παιδί που γνώρισα πρόσφατα, ένας πιτσιρικάς γύρω στα 16. Πρόσχαρος, φιλικός, γελαστός… έλαμπε. Κι έπασχε από καρκίνο.

Κι έρχεσαι εσύ μετά να μου πεις πως η ζωή σου τελείωσε επειδή σε χώρισε ο Μπάμπης…

5 Comments

Filed under Για τα Λιονταρια