Author Archives: kafrusmaximus

Kafrus Maximus II:Η επιστροφή των καμμένων

2 και 13 ,Παρασκευή ξημερώματα όλα βαίνουν όμορφα και ωραία , όταν ξαφνικά ένα τηλεφώνημα διαταράσσει την επαφή μου με την νιρβάνα (όχι εκείνη με τα κομμάτια σοκολάτας την άλλη) .

Μόνο δύο είδη ανθρώπων θα μπορούσαν να πάρουν τηλέφωνο στις 2 η ώρα και ο ένας είναι ήδη νεκρός ,οπότε απομένει μόνο ο pseutusmegistus . Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν εμφανώς ακατάλληλη δια ανηλίκους

Όσα θ�λατε να μάθετε για το ψάρεμα και ντρεπόσασταν να ρωτήσετε

αν και στο χωριό μου το λέμε ξεχέσιμο . Προσπάθησα να απαντήσω συγκαταβατικά στις απόψεις του και να τον καθησυχάσω ότι μέχρι να φέξει θα έχω γράψει κάτι .

το όπλο του εγκλήματος

Μετά απο ένα μισάωρο υβριστικών και απειλητικών εκφράσεων όπως μόνο ο pseutus , μπορεί να παράγει το τηλέφωνο έκλεισε . Και εγώ στεκόμουν εκεί να προσπαθώ να σκεφτώ τι εννοούσε με τις εκφράσεις : που να ναυαγήσεις σε ερημικό νησί και να έχεις μονάχα dvd του Σεφερλή, που να μπείς σε fame story . Ειλικρινά κανένα απο τα δύο προηγούμενα δεν με πείραξε ίσως επειδή ήταν εξαιρετικά σοφιστικέ και καλλιεργημένα για να τα καταλάβω. Ναι ο pseutus είναι καλλιεργημένος τύπος ,αφού στην χέστρα του έχει πάντα ένα αντίγραφο απο το βιβλίο του αλμπέρ καμύ “ο ξένος” (μην ρωτήσετε πώς το ξέρω) .Αυτό το οποίο με όχλησε όμως ήταν η έκφραση ότι είμαι τόσο φερέγγυος στις υποσχέσεις μου όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε προεκλογική εκστρατεία .

Εντάξει πρόεδρε ,τα παιδάκια είναι καλοψημ�να όπως θ�λατε

Έτσι κάθομαι αυτή την στιγμή μπροστά απο τον υπολογιστή μου και προσπαθώ να σκεφτώ κάτι για να γράψω . Το θέμα όμως είναι το τι να γράψω ,για ποιό πράγμα μπορώ να γράψω και να ενδιαφέρει τον οποιοδήποτε εκτός απο τον pseutus και τις μανάδες μας που διαβάζουν τα blogs απο την δουλειά (πώς νομίζετε ότι ανεβαίνει το blog count;) .

Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε πάντα κάτι αστείο μεγάλε

Είμαι 27 στα 28 ,με οικεία 1000 αστέρων χωρίς να υπολογίζω τους γαλαξίες και τα πλανητικά συστήματα , δίχως χρήματα πέρα απο 2 χιλιάρικα στην τσέπη 2,5 με τα ψιλά (εννοούμε σε τατζικιστανά δηνάρια έτσι μην παρεξηγιόμαστε) και η μοναδική σταθερή μου σχέση απο τότε που με θυμάμαι είναι με την φραπεδιέρα μου .Η οποία να σημειώσω ότι λειτουργεί με χειρωνακτική δύναμη ( όπως μου είχε πεί και ένας φιλόσοφος καφετζής ,άλλοι χτυπάνε μαλακία εγώ χτυπάω φραπέδες) .

Kafrus Maximus Meta Sovrakus

Οπότε τι απομένει να γράψω; Για την πολιτική κατάσταση στο Αζερμπαϊτζάν ή τις φυσικές επιπτώσεις του φαινομένου του θερμοκηπίου σαν να είναι το blog , ένα κακέκτυπο του cosmopolitan και εσείς οι 2 αναγνώστες μας ,χαζές απομιμήσεις της Bridget Jones ; Ή να γράψω και εγώ για άδικους χαμούς και αλμπάνηδες ; Απλά αρνούμε ,το να γράψω για τέτοια πράγματα είναι σαν να κάνουμε τηλεμαραθώνιο για την ανέγερση ενός νοσοκομείου ,απλά ηλίθιο γιατί δυιλίζουμε τον κώνωπα ,και τον ξάδελφο του τον μύγα, για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο .

Κώνωψ ο ενοχλητικός

Απο την άλλη μεριά ,όντας στο χαμηλότερο σημείο της αυτοπεποίθησης μου και απο την στιγμή που μάλλον θα έχει καταγράψει την συνομιλία μας και άρα μπορεί να με εκβιάσει ,θα γράψω κάτι πρίν να χαράξει το υπόσχομαι pseutus στο υπόσχομαι.

Υ.Γ Ορισμένες λέξεις έχουν μπεί σε bold μήπως και στραβωθεί κανένας αναγνώστης και κατευθυνθεί πρός τα εδώ ωθούμενος απο αυτές της λέξεις . -Λογοκρίθηκε απο την σύνταξη .

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ιστοριες Αθηναίκης τρελας

Johny ή Περιμένοντας για το πλούφ

“Όχι ,όχι δεν μπορεί να γίνεται αυτό σε μένα.όχι ,όχι ,θεέ μου, σε τι έχω φταίξει;” καθόταν εκεί διπλωμένος στην μέση κρατώντας της κοιλιά του.Τα εγκεφαλικά του μυνήγγια ήταν έτοιμα να σπάσουν . Τίποτα δεν θύμιζε τον Johny ,έμοιαζε περισσότερο με κάποιο εξωγήινο τέρας με αυτό το μπλε μαρέν χρώμα που είχε πάρει,παρά με επιτυχημένο στέλεχος πολυεθνικής . Προσπάθησε να βγάλει απο το πακέτο ένα τσιγάρο και να το βάλει στο στόμα του. Τα χείλη του είχαν σχεδόν αφυδατωθεί ,το τσιγάρο κόλλησε στο λιγοστό σάλιο που είχε απομείνει. Κρεμόταν εκεί σαν κουρασμένο πέος περιμένοντας την φωτιά . Προσπάθησε να βάλει όση δύναμη του απέμεινε για να ανάψει τον παλιό zippo .Προσπάθησε ξανά και ξανά ,αλλά μάταια , είδε το μαύρο σημάδι που έκανε το τσακμάκι στο δάχτυλο του και τα παράτησε .

Προσπαθούσε όλο και περισσότερο,όλο και περισσότερο αλλά τίποτα . Σαν κάποιος αόρατος συμπαντικός δικαστής να τον είχε καταδικάσει σε αυτή την αγωνία . “Μπορείς ,μπορείς μεγάλε να το ξεπεράσεις μ ακούς;Εδώ έχεις ξεπεράσει πολύ χειρότερες στιγμές θυμάσαι;” Εκείνη την στιγμή σαν όλη του η ζωή να πέρασε απο μπροστά του . Τα παιδικά του χρόνια στο Κερατσίνι, το πρώτο του πήδημα (την έλεγαν Ναστάζια ,κάπου στην Αθήνα), τα πρώτα του φιλιά (με την μικρή Μαιρούλα ,πίσω απο το σχολείο), η πρώτη του αγάπη και η πρώτη του δουλειά( 3 και 60 ακριβώς ούτε σέντσι παραπάνω) . Ναι είναι περίεργο σκέφτηκε ,το πώς εξελίσσεται η ζωή τελικά . Ο πόνος τον έκανε να σταματήσει να ονειροπολεί.

Προσπάθησε να σηκωθεί ,αλλά αισθανόταν σαν ο πόνος να είχε εξαπλωθεί σε όλο του το κορμί .Κοίταξε στον καθρέφτη απέναντι του , είδε ένα ωχρό πρόσωπο να τον κοιτάζει πίσω . Ένα πρόσωπο που δεν ήταν δικό του, όχι δεν μπορεί να είναι δικό του . Το μόνο που του θύμιζε τον εαυτό του ήταν εκείνη η επιμελημένα ατημέλητη φράντζα , ήταν κατάλευκος σαν ιαπωνικό πνεύμα απο κάποια κακιά b-movie.

“Ναι,μπορείς ,λίγο ακόμα ,λίγο ακόμα μονάχα, μπορείς να τα καταφέρεις ,ναι ,ναιιιιιιιιιι,επιτέλους” αισθάνθηκε να ξελαφρώνει.Ήταν σαν να πέταγε στα ουράνια ωσάν άλλος superman , με την μόνη διαφορά ότι δεν πέταγε φορώντας μπλέ τάνγκα σωβρακάκι έξω απο τα ρούχα του.Είχε βρεί την προσωπική του Sangri-La ,είχε επιτέλους χέσει.Αλλά το πλούφ ; Γιατί δεν ακούστηκε πλούφ;Πάντα ακούγεται ένα πλούφ.Είναι τόσο φυσικό όσο το σουβλάκι με τζατζίκι. Όσο όταν ανάβεις τσιγάρο περιμένοντας στην στάση, και έρχεται το λεωφορείο . Πάντα υπάρχει ένα πλούφ.

Σηκώθηκε και αφού σκουπίστηκε πρόχειρα ,σήκωσε το καπάκι της τουαλέτας .Έπιασε το βουρτσάκι ,και προσπάθησε να αναμοχλεύσει το νερό . Σε κάποια στιγμή αισθάνθηκε σαν να ακούμπησε κάτι . Προσπάθησε να αποτραβηχτεί τρομαγμένος , όταν κάτι σαν χέρι τον έπιασε και τον τράβηξε πρός τα μέσα . Μέσα στην λεκάνη ,αισθάνθηκε σαν τον ήρωα του Ντάννυ Μπόϊλ . Μόνο που όταν τον τράβαγε πρός τα μέσα εκείνο το περίεργο πλάσμα ,δεν έβλεπε καλειδοσκοπικές εικόνες ομορφιάς ,αλλά επιπλέοντα σκατά . Έκλεισε τα μάτια του ,λιποθύμησε . Όταν άνοιξε τα μάτια του ,αυτό που είδε δεν μπορούσε να περιγραφεί…………..

~~~~~~~~~~~~~~~~Συνεχίζεται~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Leave a comment

Filed under Ιστοριες Αθηναίκης τρελας

Το soundtrack της σκοπιάς επιμελημένο απο τον Λεγεωνάριο Apaleutous

Προσπάθησα ,ειλικρινά σας λέω ,προσπάθησα να βάλω λίγη μουσική σε αυτό το άχαρο λευκό κελί που λέμε οχυρό. Όμως απο την μία η άγνοια μου για τον Κώδικα (όχι του DaVinci ,τον άλλο λέω) και απο την άλλη η επιμονή της wordpress να μην στοιχίζει τα βρωμο-παράθυρα της ,με οδήγησαν σε περίεργα μονοπάτια . Σε μονοπάτια που όπως λέει και ένα hip hop συγκρότημα “Το κάλεσμα του Κθούλου στην Μιχαλακοπούλου”.

Οπότε αποφάσισα ,τελείως δημοκρατικά ,να βγάλουμε τα μικρά widgets απο δίπλα και απλά να τα παραθέσουμε με την μορφή συνδέσμου κοινώς link επι το Ελληνικότερων.

To soundtrack της σκοπιάς

Leave a comment

Filed under Τα χρονικα της Σκοπιας

Αναζητώντας την Μαιρούλα

Παρακαλείτε ο κύριος-α που ωθήθηκε πρός το οχυρό μας πρός ανεύρεση της Μαιρούλας

παρακαλείτε όπως προωθηθεί πρός το Lobby του οχυρού (Δευτέρα έως Πέμπτη 00.00-02.00 ) δια την παραλαβή του βλασταρίου τους.

Δια οποιαδήποτε οδηγία ,παρακαλείστε όπως απευθυνθείτε στο Τρανζιστοράκι στην Σκοπιά

7 Comments

Filed under Τα χρονικα της Σκοπιας

9+ πράγματα

Η ζωή μας όλη απαρτίζεται απο κατάλογους . Κατάλογοι με ψώνια(ή για ψώνια), ελπίδες, στόχους και πολλά άλλα .Αποφασίσαμε λοιπόν να αρχίσουμε να καταγράφουμε τους καταλόγους αυτούς και ίσως κάποια μέρα, τα ονόματα μας να συμπεριληφτούν μαζί με εκείνο της διάσημης , Ιαπωνικής καταγωγής, ποιήτριας της εποχής του Edo .

Ξεκινάμε λοιπόν με 9+ πράγματα που μπορείτε να πείτε σε κάποιον που σας έχει σπάει τα νεύρα μέσα σε μία ώριμη και πολιτισμένη συζήτηση. Συζητήσεις σαν αυτές που κάνουν όλοι οι Ελληνες και δή στο διαδίκτιο. Εννέα σύν πράγματα τα οποία θα σταματήσουν την συζήτηση ή θα αποδείξουν το ορθό της απόψεως σας .

1.”Θα σου κάνω μύνηση” ,απλό λιτό και όμορφο ,δεν χρήζει επεξήγησης .Ειδικά δε όταν συνοδεύεται και απο ένα δυσκοίλιο ύφος το οποίο μπορεί να σημαίνει πολλά και να υπονοεί ακόμα περισσότερα.

2.”Ο μπαμπάς μου έχει καραμπίνα” .Αυτή η έκφραση αναφέρει σαφέστατα ότι απειλείτε την σωματική υπόσταση του αντίπαλου δέους. Σε περίπτωση που συνεχίζει ακάθεκτος την στάση του ,μπορείτε να συνεχίσετε με την πρόταση “Και πάρα πολλές καινούργιες σφαίρες”

3.”Κρατήστε το τηλέφωνο του Κυρίου”

4. “Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;” ,είναι αλήθεια ότι με την εν λόγω έκφραση θα χαρακτηριστείτε Ελληναράς .Ομως όπως έχει γραφτεί και στο On War του Πρώσσου Φόν Κλάουζεβιτς “Σημασία δεν έχει το πώς νίκησες αλλά το ότι νίκησες”,κοινώς ναι είμαι Ελληναράς ,αλλά έχω δίκιο .Είναι εξαιρετικά σημαντικό δε η έκφραση να συνοδεύεται απο τακτική αναμόχλευση του καλαμακίου εις την φραπέα .(φραπέα βλ. μελλοντικό άρθρο)

5. “Ετσι είναι αν έτσι νομίζεις”, είναι αλήθεια ότι μας πρόλαβε ορισμένα χρόνια πιο πρίν ο Πιραντέλο ,όμως ταιριάζει παντού .Κλασσικό παράδειγμα σε εξύβριση πρός το πρόσωπο μας πχ “Είσαι μαλάκας ” “Ετσι είναι αν έτσι νομίζεις” , “Μα αυτό το πέναλτι ήταν πέτσινο” “Ετσι είναι αν έτσι νομίζεις” .Κύριε Πιραντέλο Kafrus et Pseutus te salutant .

6.”Εχω δίκιο ,γιατί δεν έχω άδικο” . Η εν λόγω ρήση δημιουργεί ένα άλογο λογικό επιχείρημα το οποίο δεν μπορεί να καταργηθεί απο οποιοδήποτε επιχείρημα .Παράδειγμα: Οι υπολογιστές μπορεί να οδηγήσουν στην παράνοια ,έχω άδικο; όχι, άρα έχω δίκιο .

7.”Την ίδια άποψη άκουσα και χτές απο τον Καρατζαφέρη” . Αυτή η φράση περιλαμβάνει αυτόματη διακοπή της συζήτησης .Σε μία χώρα όπως το Ελλαδιστάν όπου ο στρουνθοκαμηλισμός αποτελεί εγγενής συμπεριφορά, τα αυγά είναι θέμα taboo .Ισως όταν εκκολαφτεί να είναι αργά αλλά ας ελπίσουμε να είναι κλούβιο .

8.“Αν σκοτώσεις ένα κοτόπουλο και το μαγειρέψεις άσχημα, το κοτόπoυλο πέθανε άδικα”. Είναι τόσο μεγάλη η σοφία που παρέχει η εν λόγω ρήση που δεν επιδέχεται ερμηνείας .Απλά μετά την αναφορά της πρότασης καλείστε να διατηρήσετε ένα μυστηριακό ύφος σαν να είστε Κινέζος shifu kung fu ή ot-i-nan chu (ot-i-nan chu βλ. πολεμικές τέχνες ,βλ. uba thurman)

9.” οι χελώνες ανασαίνουν απο τον κώλο τους” Αυτή η φράση υπάγεται επίσης στην προηγούμενη τακτική του ot-i-nan chu .Απλά με την εν λόγω φράση δείχνεται ότι είστε ένας άνθρωπος με αρκετές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, παιδεία, κουλτούρα και ότι άλλο θέλετε .Είναι δε τόσο ευρή η γκάμα γνώσεων σας που ο συνομιλητής σας έχει μείνει έκθαμβος ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κατανοήσει πώς γίνεται κάτι να ανασαίνει απο τον κώλο του ακόμα και αν είναι χελώνα .

9+. Ο τελευταίος τρόπος είναι απλά να σκεφτείτε ότι είστε ο κλώνος του Guybrush Threepwood απο το classic adventure game Monkey Island και να αρχίζετε να ξεστομίζετε σαρκαστικές ρήσεις ,όπως:

α)Δεν το ήξερα ότι βγάζουν pokemon και σε φυσιολογικές διαστάσεις

β) Θεέ μου , βρέθηκε ο χαμένος κρίκος ανάμεσα στον άνθρωπο και το γαστερόποδο

γ) Πώς είναι να είσαι το βασικότερο επιχείρημα υπέρ της έκτρωσης???

δ) Συγγνώμη, εσύ λειτουργείς με μπαταρίες ή με την κλασσική μανιβέλα???

1 Comment

Filed under Τα χρονικα της Σκοπιας

Ο καιρός γαρ εγγύς

1 Comment

Filed under Τα χρονικα της Σκοπιας

Η μίρλια του homo urbanus

Σημερινό μας θέμα: Η γνωστή σε όλους μας αυτολύπηση. Χαρακτηριστικά της η ατελείωτη γκρίνια (αλλιώς η επονομαζόμενη και μίρλια, καταπώς τη λένε και στο χωριό μου στην Άνω Ραχούλα. Μόλις περάσεις το γιοφύρι της οικουμενικής –από τότε χτίζεται– στη δεύτερη στάνη στρίβεις δεξιά μέχρι να βρεις το μαύρο πρόβατο και να στρίψεις αριστερά), το μελαγχολικό στραβομουτσούνιασμα –έκφραση σχεδόν μόνιμη– και η all time classic ατάκα “Μα γιατί σε μένα;” με ένα ύφος σαν να είσαι ο σύγχρονος Σίσυφος .

Η σωστή απάντηση είναι διττή. Πέρα από το εξαιρετικά φιλοσοφημένο «Γιατί δεν μπήκες μέσα στο φλεγόμενο κτίριο να σώσεις το χελωνάκι και πληρώνεις αμαρτίες» αλλά «Και σε σένα». Κι όμως, όσες φορές τόλμησα να το πω σε κάποιον, έφαγα το βρισίδι της ζωής μου. “Δεν με καταλαβαίνεις, είσαι σκληρός, αναίσθητος, γαϊδούρι” και πάει λέγοντας. Κι ας προσπαθώ ο ταλαίπωρος να εξηγήσω πως η στάση μου δεν είναι θέμα αναισθησίας ή υπερβολικής κυνικότητας, αλλά συναισθηματικής λογικής, μιας και έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη φάση. Όμως είτε μιλάω στον τοίχο είτε στους απελπισμένους φίλους μου, ένα και το αυτό –για να μην πω ότι ακόμα κι ο τοίχος θα με άκουγε περισσότερο. Ειδικά μερικοί από αυτούς μου θυμίζουν τον πρωταγωνιστή ενός ανεκδότου. Μιλάει λοιπόν αυτό το ανέκδοτο για έναν τύπο ο οποίος κάθε μέρα παρακαλούσε τον θεό να τον κάνει να κερδίσει το λαχείο. Αυτό συνεχιζόταν για πολύ καιρό, ώσπου μια μέρα, ενώ διαμαρτυρόταν απελπισμένος στον θεό επειδή δεν είχε κερδίσει τίποτα, ακούστηκε μια φωνή από τον ουρανό “Μα επιτέλους, αγόρασε κι εσύ κανένα λαχείο!!!”

Δεν αντιλέγω, προβλήματα υπάρχουν γύρω μας και μάλιστα μπόλικα. Με όσα λέω τώρα δεν προσπαθώ να υποβαθμίσω τη βαρύτητά τους. Όμως τι μπορεί να βγαίνει με το να ζεις και να φέρεσαι σαν κατακαημένος; Θα εξαφανιστούν μήπως όσα σε βασανίζουν ή θα κερδίσεις το τζακ-ποτ του αργυρού μούσμουλου; Συμφωνώ, το ξέσπασμα και η αντίδραση δεν είναι αρνητικά πράγματα. Βοηθούν και ξαλαφρώνουν. Όμως κάποια στιγμή πρέπει να πάψεις να αντιδράς και να αρχίσεις να δρας, αν θέλεις να καταλήξεις κάπου επιθυμητά και όμορφα στη ζωή σου. Τουτέστιν, συν Αθηνά και χείρα κίνει, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Θα μπορούσα πολύ άνετα να φτιάξω το top-ten της μίρλιας (και μάλιστα στις πρώτες θέσεις θα φιγούραραν αρκετές δικές μου ατάκες), όμως επειδή έχω το ελάττωμα της φλυαρίας, θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος… ας περάσουμε σε πιο συγκεκριμένες καταστάσεις λοιπόν.

Ατάκα number one: “Είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί του κι αυτός δεν ανταποκρίνεται/ έχει άλλη σχέση/ δεν το ξέρει”

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή λοιπόν και ας εξετάσουμε μία μία τις περιπτώσεις:

1. Δεν ανταποκρίνεται.

Σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι απλά. Μαζεύεις δόντια φιδιού, κοκκαλάκια νυχτερίδας και άλλα συστατικά τα οποία δεν θα αναφέρω εδώ. Τα βράζεις και αλείφεσαι με αυτά και πας και χορεύεις γυμνή στην Πλατεία Ομονοίας. Εντάξει, αυτός μπορεί να μην ανταποκρίνεται, να δεις όμως πόσοι άλλοι θα ανταποκριθούν σε μία γυμνή που χορεύει μες την μέση της Ομόνοιας. Κακά τα ψέματα, η απόρριψη πονάει -και πονάει πολύ- όμως η κατάθλιψη και η άρνηση πονάει περισσότερο .

Σίγουρα είναι οδυνηρό να τρέφεις αισθήματα για κάποιον/α κι αυτά να πέφτουν στο κενό. Όμως, ξέρεις, δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Είναι ζήτημα ελεύθερης βούλησης. Αν δεν θέλει όσα είσαι κι όσα μπορείς να δώσεις, τότε ώρα του καλή κι αέρα στα πανιά του.. Η απόρριψη πονάει, το είπαμε, όμως δεν ισούται με αιώνια κατάθλιψη. Δηλαδή δεν έχεις τίποτα άλλο όμορφο στη ζωή σου; (πράγμα απολύτως αδύνατον) Ή μήπως μετράς την αξία σου με βάση την αποδοχή των άλλων; Για ξανασκέψου το.

2. Έχει άλλη σχέση.

Συγνώμη, και οι επαγγελματίες δολοφόνοι γιατί υπάρχουν;;; Κλέφτες θα γίνουνε οι άνθρωποι; Δόξα σοι ο Θεός τώρα με την είσοδο αλλοδαπών στη χώρα, από ότι μας έχει πληροφορήσει ο κύριος Καρατζαφέρης, έχει μειωθεί η ταρίφα. Απλά στην άλλη σχέση θα γίνει ένα μικρό ατύχημα και θα βρεθεί μαχαιρωμένη και πυροβολημένη με τσιμεντένια παπούτσια στον πάτο της λίμνης. Αυτός είναι η 2η αιτία θανάτου στην Ελλάδα μετά τις αυτοκτονίες με τουλουμπάκια. Οψόμεθα να αναφερθούμε σε μελλοντικό κείμενο γι’ αυτή την μάστιγα της κοινωνίας μας. Άσε δε που της κάνεις και χάρη, γιατί μόλις αναβρεθεί μπορεί να γίνει και τραγούδι όπως στην υπόθεση Χαροκόπου. Θα σκοτώνονται ποιος θα πρωτοπάρει τα δικαιώματα να το κάνει σειρά στην τηλεόραση. Με τον Μανουσάκη να περιγράφει άλλον έναν απαγορευμένο έρωτα. Θερμή παράκληση μην το κάνεις αν είναι Κρητικός-ια. Δεν βρίσκω μαύρο πουκάμισο να βάλω, τα αγόρασε όλα η παραγωγή .

Η δικαιολογία της “άλλης σχέσης” παίζει πολύ στις μέρες μας, όμως δεν παύει να είναι μόνο αυτό. Δικαιολογία. Τι άλλη σχέση και πράσινα άλογα;! Εδώ παντρεμένοι άνθρωποι 10 και 20 χρόνια παίρνουν διαζύγια όταν νιώθουν ότι το πράγμα δεν τραβάει και ότι θέλουν κάτι άλλο. Γιατί κι αυτό είναι καθαρά ζήτημα επιλογών. Αν ήθελε πραγματικά αυτός/η να είναι μαζί σου, πίστεψε με, θα το είχε ήδη κάνει. So simple.

3. Δεν το ξέρει.

Μην αγχώνεσαι, κάποια στιγμή γύρω στα 70 σου θα βρεις το θάρρος και θα του το αναφέρεις ώστε να πάτε και οι δύο μαζί χέρι χέρι στην κηδεία κάποιου συμφοιτητή σας. Μα είσαι σοβαρή; Τι περιμένεις, δεν έχεις διαβάσει το «Ημίν λέγω αμήν»; Ο Λιακό το έχει αναφέρει ρητά. Μέχρι το 2012 είναι ο,τι προλάβεις να κάνεις, μετά την έκατσες την βάρκα (για τηλέφωνα παραγγελίας παρακαλώ όπως αποτανθείτε στον PseutusMegistus, έχει ολόκληρη την σειρά και είναι πρόεδρος της Liako Fan Club). Προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις τράβα και πες το.

Σε θέλω, σε θέλω σε θέλω.

Είναι τόσο απλό. Μπορεί κι αυτός να υπάγεται στην ίδια κατηγορία –και που ξέρεις, κάποτε να θυμάστε αυτό το κείμενο και λέτε «Κρίμα που δεν φωνάξαμε το παλικάρι για παρανυφάκι στον γάμο». Μην αγχώνεσαι, η χυλόπιτα δεν είναι και τόσο ξινή, ειδικά αν βάλεις μέσα μισό pummaro και δύο κουταλιές ζάχαρη. Τρώγεται από γενεές Ελλήνων και Ελληνίδων στο πέρασμα των αιώνων. Από τον αντίζηλο του Μιμίκου και του Ερωτόκριτου μέχρι τον Μήτσο τον περιπτερά απέναντι. Χαλάρωσε και όλα θα έρθουν φυσικά .

Όταν προσπαθείς να πετύχεις κάτι τόσο μανιασμένα, το σαδιστικό ον που λέγεται σύμπαν στα φέρνει όλα ανάποδα. Ξέχνα τις μαλακίες που έλεγε ο Κούνελος, το θέμα δεν είναι να θέλεις κάτι πάρα πολύ, το θέμα είναι να μπορείς να το διεκδικήσεις. Με νύχια, δόντια και οπλές πάλεψε, όμως μην ξεχνάς και τα υπόλοιπα. Το να προσπαθείς να αποκτήσεις σχέση και να αδιαφορείς για όλα τα άλλα θα σε οδηγήσει αργά αλλά σταθερά στην παράνοια, με εκατοντάδες γάτες και ένα motel “Psycho”. Δες έξω από το παράθυρο, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδάνε, τα ελαφάκια ελαφίζουν, δες, είναι σαν γαμημένη ταινία του Disney, το μόνο που λείπει είναι η κακιά μάγισσα και οι 7 νάνοι. Το να κάθεσαι και να μεμψιμοιρείς απλά δε σου αξίζει. Ξέρω εγώ τι σου αξίζει; Ένας τυχαίος παπαράκος μπροστά από μία οθόνη και ένα γεμάτο στάχτη πληκτρολόγιο; Όχι δεν ξέρω, όμως οι φίλοι και οι φίλες σου που θα πάρεις για να βγείτε έξω για φαί, ποτό, cinema, ξέρουν. Σήκωσε το ακουστικό, πάρε ένα τηλέφωνο (και δύο και τρία, δεν παίζει πρόβλημα) και θα δείξουμε εμείς στο κωλο-σύμπαν που νόμιζε ότι μπορεί να ρίξει τη διάθεση μας.

Ατάκα number two: “Πως είμαι έτσι, δεν βλέπομαι, δεν κάνω αυτά που θέλω, δεν μου αρέσει ο τρόπος που ζω κλπ κτλ”

Πώς είμαι έτσι;

Είσαι πολύ καλύτερα από πολλούς και πολύ χειρότερα από ορισμένους. Δεν μπορώ να καταλάβω, είσαι πεσμένη γιατί ακριβώς; Επειδή δεν είσαι το πρότυπο του ανορεξικού πλακί μοντέλου που πλασάρουν τα Μέσα Μαζικής Σχιζοφρένειας; Συγγνώμη, αλλά εσύ φταις γι’ αυτό. Έχεις δύο επιλογές: η μία είναι να σταματήσεις να τρως για 2 μήνες και να καταντήσεις σαν τον πίνακα «Το ναυάγιο της μέδουσας», ή να γίνεις μετανάστης στην Αιθιοπία ώστε να χάσεις τα κιλά. Ο άλλος τρόπος είναι απλά να το αποδεχτείς. Μάθε να χαίρεσαι τα ελαττώματα σου. Απλά βγες, μάθε, ξεφύλλισε το βιβλίο της ζωής και μάθε τα μυστικά της γης. Όπως λέει και ένα τραγούδι, για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς πρέπει πρώτα τον εαυτό σου να αποδεχτείς. Μην ξεχνάς, μια ιντιφάντα είναι η ζωή, ένας πόλεμος ανάμεσα στην χαρά και την θλίψη, τον πόνο και την ευτυχία .

Μετά έρχονται τα ΑΝ, δύο γράμματα από τα πιο ενοχλητικά της ελληνικής αλφαβήτου.

Με τα «αν…» το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χτίζεις παλάτια στην θάλασσα δίπλα στην φουσκοθαλασσιά. Αν γινόταν εκείνο και μετά το άλλο και κατόπιν το τρίτο… περίμενε, περίμενε. Κάτσε και γράψε όλα αυτά τα «αν…», σ’ ένα χαρτί, σ’ ένα blog, δεν έχει σημασία, απλά κάτσε και γράψτα. Μετά στείλτα στον Spielberg. Έχει να κάνει αξιόλογη ταινία από το «Στενές Επαφές 3ου Τύπου» και του πάει του άτιμου η επιστημονική φαντασία. Γιατί όλα αυτά τα «αν…» κάνουν και γαμώ τα σενάρια. Αν το κάνει ο Spielberg ταινία θα έχεις και λεφτά και δόξα και όλα θα είναι ωραία στο ροζ κάστρο παρέα με τα Μικρά μου Πόνυ® και τον Πρίγκιπα με το άσπρο άλογο.

Υπάρχουν κι άλλα ζόρια. Λεφτά που ποτέ δεν φτάνουν, αρρώστιες που δεν παίρνουν θεραπεία, οικογένειες σε άσχημη κατάσταση και πάει λέγοντας. Εκεί είναι που πρέπει να κοιτάς ψηλά. Και δεν θα πω πολλά, όχι μόνο γιατί ήδη έχω φλυαρήσει αρκετά, αλλά γιατί όταν μπαίνεις σ’ ένα τέτοιο λούκι βλέπεις και μόνος σου ότι αν υποκύψεις στη μιζέρια κι απλά κλαις όλη μέρα, η ζωή θα σε πάρει σβάρνα. Δυστυχώς όμως πολλοί από μας (βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα) μαθαίνουμε τι παει να πει αυτό μοναχά όταν οι πραγματικές δυσκολίες μας χτυπήσουν την πόρτα. Ναι, τσούζει, αλλά έτσι είναι.

Είναι πολύ πιο εύκολο το να βυθίζεσαι σε μια γκρίνια χωρίς τέλος από το να αντιμετωπίσεις όλα όσα σε στεναχωρούν. Όπως και είναι ευκολότερο να μένεις στο έδαφος όταν πέφτεις από το να ξανασηκώνεσαι, όσο κι αν πονάς. Αλλά να σου πω ένα μυστικό; Η ζωή θέλει κότσια. Ή αν το προτιμάς πιο χύμα, θέλει κι αυτό το ανατομικό προνόμιο των αρσενικών. Άλλα πράγματα είναι πιο απλά, άλλα πιο σύνθετα, πιο εύκολα, πιο δύσκολα, ένα όμως είναι το βασικό: τίποτα δεν χαρίζεται. Και βλέπω εμένα, εσένα, τα άτομα γύρω μου να λυγίζουν με την πρώτη αναποδιά, να ψάχνουν μια γωνίτσα να χωθούν και να θρηνήσουν αντί να σηκωθούν και να συνεχίσουν. Υπάρχει νόημα σε αυτό; Σπαταλάμε τις ώρες μας σκεπτόμενοι όσα δεν έχουμε κι έτσι χάνουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε αυτά που ήδη έχουμε… που αρχίζουμε να τα εκτιμάμε μόνο όταν κινδυνέψουν να χαθούν κι αυτά. Κι έρχεται στο μυαλό μου ένα παιδί που γνώρισα πρόσφατα, ένας πιτσιρικάς γύρω στα 16. Πρόσχαρος, φιλικός, γελαστός… έλαμπε. Κι έπασχε από καρκίνο.

Κι έρχεσαι εσύ μετά να μου πεις πως η ζωή σου τελείωσε επειδή σε χώρισε ο Μπάμπης…

5 Comments

Filed under Για τα Λιονταρια