Monthly Archives: January 2007

Αλήτες – Ρουφιάνοι

Θα ξεκινήσω με μια απλή παραδοχή, γουστάρω να διαβάζει κόσμος το blog μου. Γουστάρω να μπαίνω το πρωί στο blog μου και να βλέπω comments και απαντήσεις στα ποστ μου. Επίσης γουστάρω να ανοίγουν συζητήσεις και σε άλλα blogs για πράγματα τα οποία γράφω.

 

Νομίζω πως αυτό ισχύει και για όλους τους bloggers, αλλιώς ότι γράφαμε θα το  γράφαμε στο τετραδιάκι μας και θα τελείωνε το θέμα.

 

(ανοίγω παρένθεση και εξηγούμε για να μην παρεξηγηθώ, το ότι γουστάρω να έχω αναγνώστες δεν σημαίνει ότι κάνω και κάτι για να τραβήξω αναγνώστες, όπως άλλοι και άλλοι.. κλείνει η παρένθεση)

 

Μετά από αυτή την παραδοχή, μπαίνω στο ψητό και λέω για το θέμα της νέας φυλλάδας και του blog. Όχι ότι έχω και τίποτα καινούργιο να πω, μιλήσανε πολλοί πριν από εμένα και ειπώθηκαν πολλά. Αλλά άμα δεν πω και εγώ τη μαλακία μου θα σκάσω. :D

 

Βασικά τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω τι καινούργιο να πω, με κάλυψε απόλυτα ο κασκαντέρ (δώ). Απλά ένα μικρό σχόλιο γιατί βλέπω μια μικρή κόντρα και ανταλλαγή σχολίων μεταξύ «αλητών-ρουφιάνων» bloggers και μεταξύ οτιδήποτε άλλων bloggers.

 

Γράφτηκαν πολλά για τους «αλήτες-ρουφιάνους» και πολλοί από τους τελευταίους αντέδρασαν και λογικά μάλιστα. Έχει σκεφτεί κανείς ότι μερικοί από τους «αλήτες-ρουφιάνους» έχουν βαρεθεί να τους αποκαλούν έτσι επειδή αυτοί

που προβάλλονται από τα Μέσα Μαζικής Εξόντωσης είναι πράγματι αλήτες ρουφιάνοι;

 

Επειδή κάποιοι υπήρξαν ρουφιάνοι της ασφάλειας στη Χούντα και κάνανε «αστυνομικό» ρεπορτάζ, επειδή κάποιοι ξεκινήσανε την δημοσιογραφική τους «καριέρα» και δεν ξέρανε να γράφουν. Μάγκες αυτοί δεν είναι πλέον δημοσιογράφοι είναι μικρό ή μεγαλοεκδότες και εμφανίζονται στα παράθυρα για να πουν τις μαλακίες τους.

 

Μάγκες μην συγκρίνεται τα σκατά με τις πάστες. Αυτούς που έγραψα παραπάνω και αυτούς που σκίζονται κάθε μέρα για να βγάλουν ρεπορτάζ και να τρώνε πόρτα από τον εκδότη γιατί «το άρθρο θίγει ευαίσθητα ζητήματα που δεν μπορεί να προβάλει το μέσο»

 

Αυτά για τώρα.

 

4 Comments

Filed under Uncategorized

Η λεγεώνα και η κοιλιά

Δεν ξέρω γιατί αλλά μου φαίνετε ότι στη Λέγεωνα παραφάγαμε και κάναμε μια κοιλιά ίση με τέσσερα οχυρά μαζί. Απότι φάινετε θα το κλείσουμε το μαγαζάκι πρωτού καλά καλά το ανοίξουμε. Δεν πειράζει μου άρεσε η προσπάθεια, εγώ θα συνεχίσω το ταξίδι μου στη μπλογκόσφαιρα (δεν το αφήνω με τίποτα) για 4 συνεχόμενη φορά 😛

Θα τα ξαναπούμε, αν όχι από εδώ τότε από κάπου αλλού.

Pseutus

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Εις οιωνός άριστος αμύνεσθε περί ΠΑΡΤΗΣ

‘Η αλλιώς “Λόυφα και απαλλαγή” δε καμ-μπακ

Ή ακόμα καλύτερα όπως έγραψε και ένας συνάδελφος από τη σχολή

“Είσαι διάσημος; Πλούσιος; Γιός εφοπλιστή-βιομήχανου- ποδοσφαιριστή;;;; Σε συζητάνε τα μεσημεριάτικα;;  Τότε μην φορέσεις το χακί Δεν θα είσαι TRENDY”

2 Comments

Filed under Uncategorized

Johny ή Περιμένοντας για το πλούφ

“Όχι ,όχι δεν μπορεί να γίνεται αυτό σε μένα.όχι ,όχι ,θεέ μου, σε τι έχω φταίξει;” καθόταν εκεί διπλωμένος στην μέση κρατώντας της κοιλιά του.Τα εγκεφαλικά του μυνήγγια ήταν έτοιμα να σπάσουν . Τίποτα δεν θύμιζε τον Johny ,έμοιαζε περισσότερο με κάποιο εξωγήινο τέρας με αυτό το μπλε μαρέν χρώμα που είχε πάρει,παρά με επιτυχημένο στέλεχος πολυεθνικής . Προσπάθησε να βγάλει απο το πακέτο ένα τσιγάρο και να το βάλει στο στόμα του. Τα χείλη του είχαν σχεδόν αφυδατωθεί ,το τσιγάρο κόλλησε στο λιγοστό σάλιο που είχε απομείνει. Κρεμόταν εκεί σαν κουρασμένο πέος περιμένοντας την φωτιά . Προσπάθησε να βάλει όση δύναμη του απέμεινε για να ανάψει τον παλιό zippo .Προσπάθησε ξανά και ξανά ,αλλά μάταια , είδε το μαύρο σημάδι που έκανε το τσακμάκι στο δάχτυλο του και τα παράτησε .

Προσπαθούσε όλο και περισσότερο,όλο και περισσότερο αλλά τίποτα . Σαν κάποιος αόρατος συμπαντικός δικαστής να τον είχε καταδικάσει σε αυτή την αγωνία . “Μπορείς ,μπορείς μεγάλε να το ξεπεράσεις μ ακούς;Εδώ έχεις ξεπεράσει πολύ χειρότερες στιγμές θυμάσαι;” Εκείνη την στιγμή σαν όλη του η ζωή να πέρασε απο μπροστά του . Τα παιδικά του χρόνια στο Κερατσίνι, το πρώτο του πήδημα (την έλεγαν Ναστάζια ,κάπου στην Αθήνα), τα πρώτα του φιλιά (με την μικρή Μαιρούλα ,πίσω απο το σχολείο), η πρώτη του αγάπη και η πρώτη του δουλειά( 3 και 60 ακριβώς ούτε σέντσι παραπάνω) . Ναι είναι περίεργο σκέφτηκε ,το πώς εξελίσσεται η ζωή τελικά . Ο πόνος τον έκανε να σταματήσει να ονειροπολεί.

Προσπάθησε να σηκωθεί ,αλλά αισθανόταν σαν ο πόνος να είχε εξαπλωθεί σε όλο του το κορμί .Κοίταξε στον καθρέφτη απέναντι του , είδε ένα ωχρό πρόσωπο να τον κοιτάζει πίσω . Ένα πρόσωπο που δεν ήταν δικό του, όχι δεν μπορεί να είναι δικό του . Το μόνο που του θύμιζε τον εαυτό του ήταν εκείνη η επιμελημένα ατημέλητη φράντζα , ήταν κατάλευκος σαν ιαπωνικό πνεύμα απο κάποια κακιά b-movie.

“Ναι,μπορείς ,λίγο ακόμα ,λίγο ακόμα μονάχα, μπορείς να τα καταφέρεις ,ναι ,ναιιιιιιιιιι,επιτέλους” αισθάνθηκε να ξελαφρώνει.Ήταν σαν να πέταγε στα ουράνια ωσάν άλλος superman , με την μόνη διαφορά ότι δεν πέταγε φορώντας μπλέ τάνγκα σωβρακάκι έξω απο τα ρούχα του.Είχε βρεί την προσωπική του Sangri-La ,είχε επιτέλους χέσει.Αλλά το πλούφ ; Γιατί δεν ακούστηκε πλούφ;Πάντα ακούγεται ένα πλούφ.Είναι τόσο φυσικό όσο το σουβλάκι με τζατζίκι. Όσο όταν ανάβεις τσιγάρο περιμένοντας στην στάση, και έρχεται το λεωφορείο . Πάντα υπάρχει ένα πλούφ.

Σηκώθηκε και αφού σκουπίστηκε πρόχειρα ,σήκωσε το καπάκι της τουαλέτας .Έπιασε το βουρτσάκι ,και προσπάθησε να αναμοχλεύσει το νερό . Σε κάποια στιγμή αισθάνθηκε σαν να ακούμπησε κάτι . Προσπάθησε να αποτραβηχτεί τρομαγμένος , όταν κάτι σαν χέρι τον έπιασε και τον τράβηξε πρός τα μέσα . Μέσα στην λεκάνη ,αισθάνθηκε σαν τον ήρωα του Ντάννυ Μπόϊλ . Μόνο που όταν τον τράβαγε πρός τα μέσα εκείνο το περίεργο πλάσμα ,δεν έβλεπε καλειδοσκοπικές εικόνες ομορφιάς ,αλλά επιπλέοντα σκατά . Έκλεισε τα μάτια του ,λιποθύμησε . Όταν άνοιξε τα μάτια του ,αυτό που είδε δεν μπορούσε να περιγραφεί…………..

~~~~~~~~~~~~~~~~Συνεχίζεται~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Leave a comment

Filed under Ιστοριες Αθηναίκης τρελας